Reiki in het Oosten

Reiki werd herontdekt en ontwikkeld in het midden van de 19e eeuw door de Japanner, dr. Mikao Usui, die onder andere een boeddhistische monnik was.

In zijn jonge jaren studeerde hij Kiko in de boeddhistische Tendai-tempel op de heilige berg Kuruma, ten noorden van Kyoto. Kiko is de Japanse variant van Qigong, een reeks oefeningen die ertoe dienen, door middel van meditatie, ademhalingstechnieken en langzame bewegingen de gezondheid te verbeteren. Daarbij concentreert men zich op de ontwikkeling en toepassing van Ki, de levensenergie, waartoe ook de geneesmethoden van het handopleggen behoren.
Bij de Kiko-geneesmethode bouwt men met behulp van oefeningen een voorraad heilzame energie op, die vervolgens voor genezing wordt gebruikt. Bij het toepassen van deze methode is de behandelaar aan het eind van de behandeling vaak uitgeput, omdat Kiko ook de eigen energie aanspreekt.

De jonge Usui vroeg zich af of er een manier bestond om te genezen zonder deze uitputtingsverschijnselen. Dit was een belangrijk punt voor dr. Usui en het groeide als een zaadje in zijn geest.

Usui reisde door Japan, China en Europa op zoek naar kennis. Hij wilde zoveel mogelijk leren en hield zich met een groot aantal vakken bezig, waaronder medicijnen, psychologie, religie en spirituele ontwikkeling. Omdat hij over grote geestelijke vermogen beschikte, kon hij zich bij een metafysische groep aansluiten en hier leerde hij nog meer over de spirituele wereld. Dankzij zijn opleiding en zijn scherpe verstand vond hij werk als secretaris van Shinpei Goto, in die tijd hoofd van het Ministerie van Sociale Zaken en Volksgezondheid, later burgemeester van Kyoto. Hierdoor leerde hij veel invloedrijke mensen in geheel Japan kennen en deze mensen hebben hem geholpen zich zelfstandig te maken en tenslotte werd hij een succesvol zakenman.

Een tijdlang gingen de zaken goed maar in 1914 keerde het tij. Omdat hij enige kennis van het boeddhisme had, besloot hij een boeddhistisch monnik te worden. Hij keerde terug naar de berg Kurama, waar hij als jongen gestudeerd had. Hij besloot zich 21 dagen lang op de berg terug te trekken, Daar vastte, bad en mediteerde hij. Tijdens een van de meditaties ging hij onder een kleine waterval staan en liet het water over zijn hoofd lopen. Zo mediteert men heden ten dage nog op de berg Kurama. De bedoeling hiervan is het kruinchakra te reinigen en te openen. Tegen het eind van zijn retraite in maart 1922 voelde hij een groot en sterk geestelijk licht zijn kruin binnenstromen en zo beleefde hij een satori, een verlichte ervaring. Dit licht was de Reiki energie die in de vorm van een inwijding tot hem kwam. Toen dit gebeurde, werd zijn bewustzijn steeds groter en hij wist dat dit de kracht was, waarnaar hij verlangd had op de berg Kurama toen hij als jongeman medicijnen studeerde. Hij was dolblij en hij wist dat hij nu ook anderen kon genezen zonder zijn eigen energie daarbij te verbruiken.

Usui gebruikte Reiki eerst voor zichzelf en later ook voor zijn familie. In april 1922 ging hij naar Tokio waar hij de “Usui Reiki Ryoho Gakkai” of “Stichting voor de Usui Geneeswijze” oprichtte. Bovendien opende hij een kliniek in Harajuku, nabij het graaf van de Meiji-keizer in het centrum van Tokio, waar hij lezingen hield en Reiki behandelingen begon te geven. In zijn kliniek ging Usui verder met onderwijzen en behandelen. In 1925 opende hij een aanzienlijk grotere kliniek in Nakano, Tokio, en begon door Japan te reizen om de mensen over Reiki te vertellen. Hij gaf zijn kennis door aan meer dan 2000 studenten en hij leidde 16 leraren op. Omdat hij zich zo inzette, werd hij door de Japanse Meiji-keizer geëerd, hem werd een onderscheiding verleend zijn verdiensten tegenover zijn medemensen.

Usui wilde verhinderen dat Reiki slechts voor een bepaalde groep was voorbehouden of aan een bepaalde vorm van gezag of begrenzing onderhevig was. Hij wilde dat iedereen er gebruik van zou kunnen maken en Reiki over de hele wereld verspreid zou worden.

Op 9 maart 1926 stierf Usui na een beroerte. Hij is begraven bij de Saihoji-tempel in Suginami-Ku in Tokio. Zijn studenten plaatsten een gedenksteen naast zijn graaf met een inscriptie waarin zijn leven en werken met Reiki wordt beschreven. Na het overlijden van Usui werd de Stichting voortgezet door mensen die hij heeft opgeleid en ingewijd.

Reiki in het Westen

Hawayo Takata was degene die Reiki in de westerse wereld introduceerde. Als zij er niet geweest was, dan had waarschijnlijk veel langer geduurd tot Reiki de grenzen van Japan had overschreden. De geschiedenis van Reiki zoals door die door haar verteld werd, zit weliswaar vol fouten en ze is ook van het Usui-systeem van Reiki afgeweken; toch is haar positieve aandeel aan de verspreiding van Reiki meer te waarderen dan de problemen die ze veroorzaakt heeft. Het is aan haar te danken dat men Reiki overal ter wereld kent en dat vele miljoenen mensen van de helende kracht van Reiki mogen profiteren.

Hawayo Takata werd op Hawaï, op het eiland Kauai geboren. Toen ze een weduwe was geworden en haar gezien moest onderhouden, kreeg ze na 5 jaar hard werken last van haar longen, had pijn in haar onderlichaam en kreeg een zenuwinzinking. Korte tijd later stierf een van haar zusters en zij besloot haar ouders in Japan een bezoek te brengen en hulp voor haar slechte gezondheid te zoeken.
Ze ging eerst naar een gewoon ziekenhuis maar besloot vervolgens iets anders uit te proberen. Zo kwam ze bij de Reiki-kliniek terecht. Daar werd ze tweemaal per dag behandeld en na vier maanden was ze volledig hersteld. Tests in een gewoon ziekenhuis bevestigden dit. Ze was bijzonder gelukkig dat ze weer gezond was en ze wilde Reiki leren om haar gezondheid te kunnen behouden wanneer ze weer naar Hawaï terugkeerde. In 1936 werd ze in de eerster Reiki-graad ingewijd. Ze werkte een jaar lang in de kliniek en behandelde mensen met Reiki. Uiteindelijk werd ze in de tweede Reiki-graad ingewijd.
In 1937 keerde ze naar Hawaï terug. Ze reisde door Hawaï en hield lezingen, onderwees Reiki en behandelde mensen. In februari 1938 werd ze als Reiki Master ingewijd.
Hawayo Takata opende een Reiki-kliniek in de omgeving van Hilo op Hawaï en een tweede in Honolulu. Daar behandelde ze mensen en leidde ze studenten op tot Okuden, hetgeen ze de tweede graad noemde. Ze werd beroemd als healer en reisde door Verenigde Staten en naar andere delen van de wereld om Reiki te onderwijzen en mensen te behandelen.
In 1970 begon ze studenten in de Meestergraad op te leiden. Ze rekende 10.000 dollar voor deze opleiding hoewel het slechts om een weekendcursus ging, zonder praktijkervaring. Zij beweerde dat dit het officiële honorarium was en een aantal studenten was bereid dat te betalen.
Haar hoge honorarium is in zoverre goed geweest, dat het geleidelijk tot een groter respect voor Reiki leidde. Maar niet iedereen voelde zo. Daarnaast konden velen, in verband met de hoge prijs, ook helemaal geen Reiki ontvangen en daarom verspreidde Reiki zich ook minder snel. Dit druiste tegen de wil van dr. Usui in, want hij wilde Reiki juist voor iedereen beschikbaar maken en niet beperken tot een selecte groep Hij wilde dat Reiki over de wereld verspreid zou worden.
Toen Hawayo Takata in 1980 stierf, had ze 22 Reiki-meesters ingewijd.
Na haar dood besloot een van de 22 meesters die zij had opgeleid, zich niet aan Hawayo Takata’s wens te houden maar haar hart volgen. Iris Ishikura begon een bescheiden honorarium te vragen voor de meestergraad, in sommige gevallen berekende ze helemaal niets. Daardoor begon Reiki zich in de tachtiger jaren sneller te verspreiden. Tegen het eind van de tachtiger jaren waren er al een paar honderd Reiki-masters die een bescheiden honorarium vroegen. Dit aantal groeide snel en tegenwoordig is het heel normaal om een redelijk bedrag te betalen. Er zijn nog maar weinig Reiki-meesters die 10.000 dollar rekenen.